Striptiz klubovi, MekDonalds, komarci – sve su to stvari koje nećete naći na Islandu. A, s druge strane, naći ćete, uz neopisive prirodne lepote, izvanredno pivo (legalno tek od 1989. godine), gomile ljudi koji veruju u vilenjake i gomilu klinaca čiji roditelji nisu venčani. Čak 70,5 odsto islandskih beba, prema podacima iz 2014. godine, rođeno je u vanbračnim zajednicama.
Ako se pitate koja je prva sledeća država u kojoj se brak sve manje vrednuje – to je Bugarska, gde oko 59,1 odsto roditelja nije u bračnoj zajednici. U Sjedinjenim Američkim Državama, na primer, taj broj iznosi oko 40 odsto. Zanimljivo je pitanje zašto je baš na Islandu tako.
Pre svega, Island je verovatno najmanje patrijarhalna zemlja na svetu. Njega često nazivaju feminističkom nedođijom, u kojoj nema društvene stigme i osuda za samohrane majke. Nema pritiska društva da se ljudi venčavaju, a ako brak ne funkcioniše niko nikog ne pritiska da ostane u toj zajednici. Ženska pitanja su prihvaćena i žene su vrlo zastupljene u društvu. To je, još 1980. godine, dovelo do izbora Vigdis Finbogadotir za prvu ženu predsednika u bilo kojoj evropskoj državi. A ove, 2016. godine, to se vidi po aktivnoj ulozi Islanđana u kampanji #FreeTheNipple (pokret “oslobodite bradavice”), koji propagira filozofiju da žene treba slobodno da idu u toplesu svuda gde je to prihvatljivo i za muškarce.
.jpg)
Dalje, tu je i blagostanje u državi, što se generalno može reći za većinu nordijskih zemalja. Od plaćenog godišnjeg odmora za celu porodicu, preko univerzalnog zdravstvenog osiguranja, roditelji imaju ogromne resurse na raspolaganju za bezbrižno odgajanje dece bez obzira na bračni status. Na Islandu se niko ne venčava zbog zdravstvenog osiguranja.
Neobična geografska slika stanovništva takođe igra ulogu u pomenutom procesu. Oko dve trećine ukupne populacije u državi živi u okolini glavnog grada Rejkjavika. Ako je potrebno “čitavo selo da se odgaji dete”, na Islandu to imate – tu su babe i dede, tetke i strine, svi su blizu da uskoče kada je neophodno. Možda je stvar kulture, možda racionalnog života, kako god bilo, nema pokazatelja da su Islanđani lošiji u roditeljstvu od bilo kojih drugih stanovnika naše planete.
Komentari (0)